elektronik

Ten paragraf dotyczy substancji w fizyce. Zobacz również: inne znaczenia słowa substancja.

Substancja to zagadnienie składająca się z obiektów (cząstek, atomów) posiadających masę spoczynkową. Substancją nie jest tak więc np. bałwan albo niwa fizyczne (grawitacyjne, elektryczne). Tworzywo przypadkiem być jednorodna w sensie chemicznym (np. pokrewieństwo syntetyczny) i fizycznym (środowisko nieustający) ewentualnie przypuszczalnie być niejednorodna (mieszanka, granulat). Jej składniki przypadkiem być prawnie nabyty ewentualnie zmienny.

Przypisy

1. ↑ http://ptf.fuw.edu.pl/knosw07.pdf

Zobacz też

• materia
• substancja chemiczna
• ciało fizyczne

Równanie Grossa-Pitajewskiego jest nieliniowym równaniem modelowym na funkcję falową kondensatu Bosego-Einsteina. Ma formę podobną do równania Ginzburga-Landaua.

Kondensat Bosego-Einsteina (BEC) jest jednakowych gazem bozonów, które okupują jeden położenie kwantowy, kto w przybliżeniu przypuszczalnie być przedstawiony w postaci iloczynu funkcji falowych poszczególnych cząstek, które są takie same. Każda z cząstek jest opisywana przez jednocząstkowe równanie Schrödingera. Oddziaływania między cząstakami w gazie rzeczwistym są opisywane przez ogólne wielocząstkowe równanie Schrödingera. Chyba że jakkolwiek trunek jest rozcieńczony, wolno zalożyć, że cząstki oddziałują ze sobą właśnie podczas gdy są w tym samym miejscu, co co do jednego z formalizmem drugiej kwantyzacji prowadzi do równania Grossa-Pitajewskiego.

Jakość równania

Rówanie ma forma równania Schrödingera z dodanym nieliniowym członem oddziaływania. Stała sprzężenia, g, jest proporcjonalna do długości rozpraszania dwóch oddziałujących bozonów:

,

gdize jest stałą Plancka a m jest masą każdego z bozonów. Hamiltonian ma postać

gdzie są operatorami kreacji

Stosując szacunek, że każda cząsta okupuje stan rzeczy otrzymujemy gęstość energii

Dokonując wariacji ze względu na i dodając mnożnik Lagrange’a - napięcie sztuczny utrzymujemy równanie Grossa-Pitajewskigo.

wraz z warunkiem na napięcie chemiczny:

.

Istnieje ponadto równanie Grossa-Pitajewskiego zależne od czasu:

.

Równanie to pozwala skonstatować ewolucję kondensatu.

Rozwiązania

Rozwiązanie równania Grossa Pitajewskiego ze względu na jego nieliniowość jest trudnym problemem. W praktyce wykonuje się obliczenia numeryczne ewentualnie wykorzystuje rozmaite przybliżenia, kalkulacja zaburzeń. Występują szczególne rozwiązania:

• solitonowe (”jasne” i “ciemne” solitony”)
• Thomasa-Fermiego (nieuczesany człon kinetyczny)

References

• K. Sacha, “Kondensat Bosego-Einsteina”, Gród podwawelski 2004
• C. J. Pethick and H. Smith, Bose–Einstein Condensation in Dilute Gases (Cambridge University Press, Cambridge, 2002). ISBN 0-521-66580-9
• L. P. Pitaevskii and S. Stringari, Bose–Einstein Condensation (Clarendon Press, Oxford, 2003). ISBN 0-198-50719-4

Rezystancja termiczna – średnica fizyczna reprezentująca opór, kto stawia informacja myśl przenoszeniu temperatury do innej materii. średnica ta jest nadzwyczajnie ważna w układach elektronicznych, w których kluczową sprawą jest odprowadzanie ciepła, tak aby elementy się nie przegrzewały.

Gdy mamy nieco stykających się ze sobą materii, ich rezystancje termiczne zachowują się analogicznie, kiedy w przypadku zwykłych oporników, a wówczas mogą przydawać się szeregowo bądź łączyć się równolegle.

Rezystancję termiczną ciała określa się w charakterze wskaźnik “hamowanej” temperatury do mocy doprowadzanej do tego ciała:

Przykład

Mamy rezystor, na którym wydziela się 5 watów mocy na wynik przepływu prądu. Obudowa opornika ma rezystancję termiczną z powiterzem o wartości , inaczej na ktokolwiek wat wydzielanej mocy obudowa stawia opór na rzecz temperatury. Odchylenie między temperaturą powietrza, a wnętrzem opornika wyniesie odpowiednio:

Podstawiając wartości otrzymujemy:

Jeżeli przyjmiemy temperaturę otoczenia równą , wysoka temperatura wnętrza naszego rezystora będzie większa o ΔT, alias zupełnie wyniesie  ! Owszem wysoka wysoka temperatura zapewne zniszczyłaby gros elementów elektronicznych. Ażeby tego uciec stosuje się tzw. radiatory. Rezystancja termiczna pośrodku radiatorem, a elementem chłodzonym jest wielce mała (statystycznie coś koło tego ), jednakowo gdy rezystancja termiczna między radiatorem, a powietrzem, która jest średnio często niższa aniżeli pierwotna rezystancja termiczna obudowy elementu z powietrzem (typowe wartości to: ).

Załóżmy wobec tego, że zastosujemy zjednoczenie naszego opornika z radiatorem o rezystancji termicznej równej , a na połączeniu będzie na dodatek rezystancja o wartości .

Rezystancja termiczna całego toru przenoszenia temperatury wyniesie:

Odchylenie temperatury podstawiając do wcześniejszego wzoru wyniesie:

Zakładając temperaturę otoczenia równą , gorączka opornika wyniesie , co na rzecz tego typu elementu jest temperaturą na amen bezpieczną.

Zobacz też

• radiator
• rezystancja

Immanuel Velikovsky w roku 1974 na konferencji American Association for the Advancement of Science w San Francisco

Immanuel Velikovsky (Иммануил Великовский) (ur. 10 czerwca 1895 w Witebsku, zm. 17 listopada 1979) – pracownik naukowy, psychiatra i psychoanalityk, skryba licznych kontrowersyjnych książek, w których dokonywał reinterpretacji wielu zdarzeń z historii.

W większości teorie Velikovskiego były przez akademicka naukę odrzucane albo ignorowane.

Spis treści

• 1 Linki zewnętrzne
  • 1.1 Prace Velikowskiego dostepne on-line
  • 1.2 Organizacje kontynuujace prace Velikovskiego
  • 1.3 Prace krytyczne poniżej Velikovskiego

//

Linki zewnętrzne

Prace Velikowskiego dostepne on-line

• The Velikovsky Archive

Organizacje kontynuujace prace Velikovskiego

• Aeon: The Journal of Myth and Science
• Kronia
• The Velikovskian, A Journal of Myth, History and Science

Prace krytyczne poniżej Velikovskiego

• Jerry Pournelle’s commentaries argumenty Carla Sagana na spotkaniu AAAS.
• Velikovsky in Collision - Stephen Jay Gould
• A lesson from Velikovsky - Leroy Ellenberger
• Abraham Sachs’ address at Brown University 1965

Ten paragraf dotyczy części instalacji odgromowej. Zobacz ponadto: inne znaczenia tego słowa.

Zwód nierzeczywisty (głowica indukcyjna na maszcie)

Prosty zwód wzniosły na dachu domu

Zwód - faktor instalacji odgromowej goniec bezpośredniemu przyjęciu wyładowań piorunowych i odprowadzeniu do ziemi prądu wyładowania o natężeniu około kilkunastu tysięcy amperów. Zwody umieszczane są na dachach i ścianach budynków albo na masztach przy chronionych obiektów. Zwody łączy się przewodami odprowadzającymi z pozostałymi elementami instalacji odgromowej.

Zwody dzieli się na para główne typy:

• zwody pionowe (w inny sposób zwody wysokie)
• zwody poziome (w przeciwnym razie zwody niskie)
  • w tym zwody boczne (ścienne)

Zwody wolno wziąć udział również na:

sztuczne
zwód pionowy - jest przenikliwie zakończonym prętem, spotyka się oraz zwody aktywne zakończone głowicą indukcyjną jednak jej efektywność jest kwestionowana,
zwód poziomy - net przewodów będąca instalacją odprowadzającą wyładowanie przewodów położona otokowo łącząca wszystkie metalowe elementy dachu i ścian budynku ,
naturalne
Innymi naturalnymi elementami wykorzystywanymi jak zwody są:

zewnętrzne metalowe warstwy pokrycia dachu, w tym maszty anten wywietrzniki itp.,
przypadku niepalnych warstw dachowych wewnętrzne warstwy i dźwigary metalowe,
zbrojenia żelbetowe,
wszelkie elementy metalowe wystające nie zważając na kalenica i metalowe pokrycia ścian.

Kosmiczna plazma jest to plasma (zjonizowany procenty) odkryty przez astronomów zajmujacych się badaniem fizycznych właściwości obiektów astrofizycznych.

Jak rozumie się samo przez się kosmiczna plazma powstaje na skutek oddziaływania pola magnetycznego. Kosmiczna plazma to fundamentalny pozycja materii. Wg badań NASA aż 99% materii we Wszechświecie wystepuje w postaci plazmy, która posiada równą kwota elektronów i protonów, co czyni ją w konsekwencji elektrycznie obojetną.

Sylwetka kosmicznej plazmy

Hannes Alfvén, skaut badań ponad kosmiczną plazmą i Carl-Gunne Fälthammar dokonali klasyfikacji plazmy wystepującej w układzie słonecznym na trzy kategorie:

Klasyfikacja kosmicznej plazmy

Charakterystyka

(Gęstość nie odnosi się przed chwilą do gęstości cząstek)
Idealne porównanie

Wysoka gęstość
Średnia gęstość
Niska gęstość

Kryteria
λ << ρ
λ << ρ << lc
lc << λ
lc << λD

Przykłady
Wnętrze gwiazd
Fotosfera słoneczna
Korona słoneczna
Przestrzeń międzygalaktyczna
Jonosfera do 70km
Megnetosfera
bez zakłuceń magnetycznych.
Przestrzeń międzyplanetarna
Pojedyncze cząstki
w wysokiej próżni

Dyfuzja
Izotropowa
Anizotropowa
Anizotropowa i mała
Brak dyfuzji

Przewodność
Izotropowa
Anizotropowa
Nie zdefiniowana
Nie zdefiniowana

Pole elektryczne równoległe do B
w pełni zjonizowanym gazie
Małe
Małe
Dowolna wartość
Dowolna wartości

Ruchu cząstek w płaszczyźnie prostopadłej do B
Niemal pionowo ścieżką
międzykolizyjną
Kołowo
ścieżką międzykolizyjną
Kołowo
Kołowo

Droga wiodąca równolegle
do B
Prosta ścieżka
międzykolizyjna
Prosta ścieżka
międzykolizyjna
Oscylacja
(między odbiciami punktów)
Oscylacja
(między odbiciami punktów)

Odległość Debye λD
λD << lc
λD << lc
λD << lc
λD >> lc

Magnetohydrodynamiczna
podatność
Tak
Aproksymacja
Nie
Nie

λ=Średnia wybieg swobodna. ρ= promień cyklotronowy na rzecz elektronu. λD=Długość Debye’a. lc=Charakterystyczna długość
Zaadoptowane z Cosmical Electrodynamics (2nd Ed. 1952) Alfvén and Fälthammar

Linki zewnętrzne

• “US / Russia Collaboration in Plasma Astrophysics“

Artykuł ów ma stan jeno zalążkową. Chyba że dysponujesz odpowiednimi źródłami prosimy pomóż nam go powiększyć. Edytując pamiętaj o zasadach i zaleceniach edycyjnych Wikipedii.

Artykuł ów ma jakość jedynie zalążkową. Jeżeli dysponujesz odpowiednimi źródłami prosimy pomóż nam go powiększyć. Edytując pamiętaj o zasadach i zaleceniach edycyjnych Wikipedii.

Promień cyklotronowy bądź promień larmorowski - oznacza promień zakreślany przez naładowaną cząsteczkę w ruchu po okręgu poruszającą się w jednorodnym polu magnetycznym.

Zobacz również

• Cyklotron

Współczynnik zawartości harmonicznych (THD z ang. Total Harmonic Distortion) to nastawienie wartości skutecznej wyższych harmonicznych sygnału, do wartości skutecznej składowej podstawowej U1:

Współczynnik zawartości harmonicznych często podaje się w procentach.

Jeśli bieg zawiera również interharmoniczne, wówczas tempo THD oblicza się ze wzoru:

URMS - Cena skuteczna wyższych harmonicznych i interharmonicznych.

Zobacz też:

• Zniekształcenia nieliniowe
• Parametry sygnału okresowego

Sygnał periodycznie labilny to wyobrażenie stosowane w szerokim zakresie w elektronice, telekomunikacji, elektrotechnice, akustyce, automatyce, fizyce i innych dziedzinach nauki i techniki. Punkt zawiera analogia definicji podstawowych parametrów stosowanych do opisu sygnałów periodycznie zmiennych. W tabeli u dołu zestawiono wartości tych parametrów na rzecz kilku często spotykanych typów sygnałów. Szczegółowe recenzja poszczególnych parametrów, ich znaczenia, sposobów pomiaru i zastosowania znajdują się w odrębnych artykułach.

Spis treści

• 1 Definicja
• 2 Czas i częstotliwość
• 3 Składowe harmoniczne
• 4 Koszt szczytowa
• 5 Koszt średnia
• 6 Koszt skuteczna
• 7 Współczynniki bezwymiarowe
  • 7.1 Tempo kształtu
  • 7.2 Stawka szczytu
  • 7.3 Tempo zawartości harmonicznych
• 8 Wartości parametrów na rzecz wybranych przykładowych sygnałów okresowych
• 9 Źródła
  • 9.1 Literatura

//

Definicja

Sygnałem periodycznie zmiennym nazywamy każdą kaliber fizyczną x(t), zależną od czasu, gdyby spełnia białogłowa warunek

x(t) = x(t + kT) dokąd k = 1,2… i T jest ustaloną wartością (okresem sygnału)

Oznacza to, że wartości sygnału powtarzają się w odstępach czasu będących wielokrotnościami T. Znak taki jest funkcją okresową czasu.

Chronos i częstotliwość

Najmniejszą cena T o tej własności nazywamy okresem podstawowym, albo po prostu okresem sygnału. Z okresem związana jest częstotliwość f i pulsacja ω (częstość kołowa):

oraz

Składowe harmoniczne

Sygnał periodycznie chwiejny wolno sformułować w postaci szeregu Fouriera, kto prawdopodobnie być wryty na przypadek w następującej postaci:

gdzie:

X0 - część składowa stała
Xn - skala n-tej harmonicznej
φn - przemieszczenie fazowe n-tej harmonicznej

Pierwsza harmoniczna nosi ponadto nazwę składowej podstawowej. Znak, kto zawiera dopiero co jedną harmoniczną, jest sygnałem sinusoidalnym o amplitudzie X1

Cena szczytowa

Wartość szczytowa (ang. peak value), zwana ponadto wartością maksymalną sygnału, jest określona jako:

Xmax = max | x(t) |

Wartość maksymalna sygnału sinusoidalnego nie posiadającego składowej stałej jest równa amplitudzie tego sygnału. Stosowane podobnie bywa podobne pogląd wartości międzyszczytowej (ang. peak-to-peak value):

Xpp = max | x(t) > 0 | + max | x(t) < 0 |

Dla sygnału sinusoidalnego cena międzyszczytowa jest równa podwojonej amplitudzie.

Koszt średnia

Wartość średnia sygnału jest określona wzorem:

Tak określona cena średnia jest tożsama ze składową stałą X0 szeregu Fouriera tego sygnału (patrz wyżej). Sygnał,okresowy obustronny względem osi x=0 ma koszt średnią równą zeru, tym samym używa się i średniej z wartości bezwzględnej (w matematyce i teorii sygnałów: najważniejszy krótki czas bezwzględny, w elektrotechnice: cena średnia sygnału wyprostowanego), która na rzecz sygnałów nierównych tożsamościowo zeru ma koszt dodatnią:

Koszt skuteczna

Wartość skuteczna (ang. RMS value) określa parametry energetyczne sygnału. W elektrotechnice tak bywa podajemy tę właśnie koszt (jeśli język jest o prądzie albo napięciu zmiennym bez dodania określeń: średnie, chwilowe, maksymalne itp. - oznacza to, że język jest o wartości skutecznej). Jest białogłowa określona wzorem:

Wartość skuteczną wolno również okazać przez amplitudy składowych harmonicznych (współczynniki rozwinięcia sygnału w rzesza Fouriera - patrz wyżej):

(Powyższy przepis jest treścią twierdzenia Parsevala w teorii szeregów Fouriera)

Współczynniki bezwymiarowe

Stopa kształtu

Współczynnik kształtu (ang. waveform factor) jest stosunkiem wartości skutecznej do średniej z wartości bezwaględnej:

Tempo szczytu

Współczynnik szczytu (ang. crest factor) podaje ustosunkowanie się wartości maksymalnej (szczytowej) do wartości skutecznej sygnału:

Rata zawartości harmonicznych

Współczynnik zawartości harmonicznych, mierzy w jakiś rozwiązanie odchyłkę sygnału od przebiegu sinusoidalnego. Stosowane są duet różne definicje tego współczynnika:

lub:

(ta ostatnia rozmiar bywa również nazywana współczynnikiem zniekształceń)

Wartości parametrów na rzecz wybranych przykładowych sygnałów okresowych

Poniższa tablica podaje wartości wymienionych wyżej parametrów na rzecz kilku najprostszych przebiegów okresowych. Przyjęto, że przebiegi pokazane w tabeli mają jednostkową cena szczytową (amplitudę).

Rodzaj sygnału
Postać sygnału
Wartość średnia (bezwzględna)
Wartość skuteczna
Współczynnik kształtu
Współczynnik szczytu
Współczynnik zawartości harmonicznych

h1
h2

Sygnał stały (DC)
_
1
1
1
1
nieokreślony
nieokreślony

Sinusoidalny

0
0

Sinusoidalny prosty dwupołówkowo

Sinusoidalny nastroszony jednopołówkowo

2

Trójkątny symetryczny

Prostokątny wzajemny (wsp. wypełnienia 50%)

1
1
1
1

Piłokształtny

Źródła

Literatura

• Bolkowski, Stanisław: Teoria obwodów elektrycznych. Stolica Polski: WNT, 2008. ISBN 83-204-3344-9. 
• Szabatin, Jerzy: Podstawy teorii sygnałów. Syreni gród: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 2008. ISBN 978-83-206-1331-5. 

Nazwa tego hasła odnosi się do więcej aniżeli jednego pojęcia.

Karkas - jeden z rodzajów pocisków zapalających; praktyczny w artylerii w działach gładkolufowych. Współcześnie nie występuje.

Karkas - kadłub cewki elektrycznej zrealizowany z materiału elektroizolacyjnego.